Dwie siostry w wieku 72 i 73 lat prowadzą samowystarczalne życie w środku lasu w Tencílio Costa, w regionie Serra Catarinense w Brazylii.
Kobiety, które opowiedziały swoją historię w filmie na Youtube, uprawiają ponadhektarowy ekologiczny ogród, hodują zwierzęta, sprzedają produkty na lokalnym targu i podkreślają, że znaczną część troski o zdrowie opierają na roślinach leczniczych i domowych preparatach.
Zanim zamieszkały w lesie: praca, zawód i rodzinne korzenie
Z relacji wynika, że jedna z sióstr przez dziesięciolecia pracowała jako nauczycielka i utrzymywała silne więzi ze społecznościami wiejskimi. Druga pozostała na miejscu i zachowała rodzinne gospodarstwo oraz bazę produkcyjną.
Z czasem podjęły decyzję, by znowu zamieszkać razem i wspólnie utrzymywać styl życia skoncentrowany na pracy z ziemią.
Powrót nie był „emeryturą”, lecz kontynuacją projektu. Wiek nie zlikwidował obowiązków – raczej je przeorganizował.
Jak zbudowały swój system: ogród, zwierzęta i minimalna ekonomia
Sercem ich modelu jest rozległy, różnorodny ogród ekologiczny. Do tego dochodzi hodowla zwierząt, które dostarczają mleko i jajka, oraz zasada pełnego wykorzystania zasobów: to, czego nie sprzedają, jest zjadane lub przetwarzane.
Cotygodniowy targ pełni funkcję mostu ze światem zewnętrznym: zapewnia skromny dochód, kontakt społeczny i możliwość zdobycia produktów, których same nie wytwarzają.
Wybór zrównoważony: bez pestycydów, z kompostem
Siostry podkreślają, że unikają pestycydów i wybierają naturalne metody uprawy. Zwracają też uwagę na takie praktyki jak kompostowanie i ponowne wykorzystanie odpadów organicznych zamiast ich spalania.
Ten wybór jednak wymaga stałego wysiłku fizycznego: odchwaszczanie, utrzymywanie żyzności gleby i dostosowywanie się do warunków pogodowych to codzienne zadania.
Oś dbania o zdrowie: rośliny lecznicze i tradycyjne rytuały
Znaczna część zainteresowania mediów skupiła się na ich podejściu do zdrowia. Siostry mówią, że przygotowują domowe lekarstwa oraz stosują zioła i tradycyjne mikstury jako stały element swojej rutyny.
Niezależnie od medycznych debat, ta historia pokazuje kulturową wiedzę przekazywaną z pokolenia na pokolenie oraz dążenie do zapobiegania chorobom, zamiast reagowania dopiero wtedy, gdy się pojawią.
Ostatnie napięcie: autonomia a kruchość izolacji
W ich opowieści pojawia się wyraźna obawa: lęk przed pozostaniem zupełnie samej lub bez wsparcia. To zdanie zmienia ton całej historii, przypominając, że samowystarczalność nie usuwa podatności na zagrożenia.
Zakończenie zostawia jasną myśl: taki sposób życia utrzymuje się nie tylko dzięki pracy, lecz także dzięki sieciom wsparcia. Bez społeczności autonomia może łatwo zamienić się w izolację.
